آموزش بدیم یا دست روی دست بزاریم ؟

گاهی خانواده‌ها فکر می‌کنند که آموزش و مداخلات برای فرزندان دارای اختلال طیف اتیسم فقط وقت تلف کردن است، اما حقیقت این است که این تلاش‌ها می‌تواند به پیشرفت‌های چشمگیری منجر شود.

اگر این حمایت‌ها وجود نداشت، ممکن بود وضعیت فرزندشان بسیار دشوارتر باشد.

پس هر قدم کوچک در مسیر یادگیری و رشد، نشانه‌ای از امید و آینده‌ای روشن‌تر است.

بیایید به جای ناامیدی و مقایسه شرایط و پیشرفتشان با یکدیگر، با همدلی و حمایت، به فرزندانمان کمک کنیم تا دنیای جدیدی را کشف کنند.

پ.ن: این خانواده پس از 33 سال و گرفتن تشخیص های نادرست ، تشخیص اتیسم فرزندشون رو گرفتند